قیمت موسیقی
1)
فروشگاه آثار موسیقی
مرد: آقا من یه تصنیفی توی رادیو شنیدم از شجریان، ای بارون بود، بارون ببار بود، نمیدونم دقیق یادم
نیست، اما خیلی قشنگ بود، میدونین تو کدوم آلبومشه؟
فروشنده یک سی دی «شب، سکوت، کویر» از داخل ویترین بیرون میاره و میده به مرد.
مرد نگاهی به پشت و روی سیدی میکنه، حسابی براندازش میکنه، اسامی قطعات رو میخونه.
مرد: مطمئنا دیگه اون تصنیف تو این آلبوم هست؟
فروشنده: مطمئن باشید.
مرد: قیمتش چهقدره؟
فروشنده: 3500 تومان.
مرد: اوووه، چه گرونه، چرا اینقدر گرونه؟
فروشنده: خوب سی دی اورجیناله دیگه، اصلشه.
مرد: ...
بحث راجع به گران بودن سیدیها و عدم توانایی خانوادهها و افراد برای پرداخت 3500 تومان به خاطر یک سیدی، شروع میشود. مرد میگوید که یک سیدی نباید 3500 تومان باشد. مرد میگوید که از کپیفروشها همین آلبوم را با 500 تومان تهیه میکند و به ریش شجریان هم میخندد، تأکید میکند که تصنیف «ببار ای بارون» را که حالا اسمش را یاد گرفته است دوست داشته است و در او اثرگذار بوده است.فروشنده من را میشناسد، با من درد و دل میکند و میگوید که اکثر مراجعهکنندگان، استدلال همین آقا را دارند.
2)
پیتزا فروشی معروف شهر
مرد: مخصوص چهقدره قیمتش؟
خانم فروشنده: یکنفره 3500 تومان
مرد با خنده: باز عید شد گرونش کردین؟
خانم فروشنده لبخند میزند.
مرد رو به پسر کوچکش: خب دیگه چارهای نیست، بابایی پیتزا میخواد. حساب کن ببینم بابا، من، شما، مامان، خاله نرگس، خاله نسرین ...
...
مرد: 7 تا مخصوص، یک نوشابه خانواده، 7 تا سالاد فصل یکنفره، لیوان هم بذارین حتما، مرسی.
خانم فروشنده: 26000 تومان جمعا.
مرد با لبخند و شوق، سیزده تا اسکناس 2000 تومانی به خانم فروشنده میدهد و 3 بار دیگر هم تشکر میکند و میگوید: «مرسی»
3)
استاد معروفی در آخرین مصاحبهاش گفته است که صدها لوح گلی از تختجمشید در دانشگاه پرینستون یا شیکاگو ؟ آمریکاست که خواندن و تفسیر آنها فقط در گستردهی دانش برخی افراد متخصص است، و طبعاً برخی نیازهای تکنیکی هم وجود دارد، و هزینهبر است. رییس دانشگاه از 300 نفر از ایرانیان ثروتمند مقیم آمریکا خواسته است تا با پرداخت هر نفر 50 دلار به خوانده شدن تعداد بیشتری از این گلنوشتهها کمک کنند و به ادامهی پروژه یاری برسانند. از 300 ایرانی ثروتمند هیچ یک کمکی نکردهاند. مقام مسئول اظهار تعجب کرده است که: «من دیدهام که ایرانیها برای رفتن به کنسرت خوانندههای پاپ در امریکا گاهی چند هزار دلار هم پول میدهند، تعجب میکنم چرا 50 دلار برای یاری به این پروژه که به شکوه و یاد تختجمشید کمک میکند نمیپردازند.»
کاش میشد بدانم آن مقام مسئول در مورد معمای پیتزا و سیدیهای شجریان چه اظهار نظری میکند؟
پس نوشت: الان که نظرات برخی دوستان را خواندم به این فکر کردم که یک موقعیت فرضی برایتان درست کنم. فرض کنید اصلا سی دی های اریجینال (اصلی) یک هنرمند با قیمت ۵۰۰ تومان عرضه شوند. مسلما بعد از مدتی کپی های غیرقانونی این سی دی به قیمت ۱۰۰ تومان وارد بازار می شوند. در این صورت ما کدام یک را انتخاب می کنیم؟ آیا باز تعداد زیادی از ما به سراغ آن ۱۰۰ تومانی ها نمی روند؟ در حالی که واقعا تعداد بیشتری از ما می توانیم آن سی دی های ۵۰۰ تومانی اصلی را تهیه کنیم. منظور من این است که ریشه های فکری و فرهنگی این قضیه و ارزش ها وضدارزش هایی که در طول سالیان زندگی در محیط خانواده و اجتماع می آموزیم را جدی تر بگیریم و فکر نکنیم که موانع اقتصادی باعث همه چیز است و فقط گران بودن عامل است. خودمان هم باید تغییر کنیم. نظرتان را در میان بگذارید.
اشند! وقتی من به این ماجرا نگاه میکنم هندوانهای را تجسم میکنم که حالت تناسب و توازن خود را از دست داده است و یک طرف آن به شکل بیمارگونهای باد کرده است و بیرون زده است و خیلی بزرگتر از سایر قسمتها شده است. این اتفاقی است که در مورد «ورزش» و «ورزشکاران» در کشور ما میافتد. قضیه فقط هم مربوط به مردان آهنین نیست. تجلیلهای باشکوه و همراه با تبلیغات بسیار که در طول سال چندینبار و توسط چندین سازمان مختلف انجام میشود و هر بار جوایز بسیار شامل اتومبیل، صدها سکه، ... و در نهایت جشنی که تلویزیون برای انتخاب قهرمان قهرمانان برگزار میکند و آن جایزههای عجیب و غریب که در مخیلهی هیچ بینندهآی نمیگنجد! چرا فقط «ورزشکاران» باید اینطور مورد تجلیل قرار بگیرند؟ بگذارید کمی هم رک باشم و از معایب و نقصها بگویم. چه قدر تعارف کنیم؟ همهی ما میدانیم که در پشت پردهی این محیطهای ورزشی واقعاً چه چیزی وجود دارد. هر کس که یکبار به این باشگاههای بدنسازی سر زده باشد میداند که محیط آنها کاملاً غیرسالم و غیراخلاقی است. انواع و اقسام پودرها و مکملهای غیرقانونی در این باشگاهها رواج دارد و دوستان عزیز ورزشکار ! مثل نقل و نبات پول پای این پودرها خرج میکنند و مثل شهد و شکر آنها را میبلعندصحبتهایی که رد و بدل میشود رکیک و غیراخلاقی و زشت هستند، و الگوهای رفتاری بسیار زننده و نامناسبی در این محیطها رواج دارد. 
نمیخورد؟ آیا فقط باید تا زمانی از پایور حرف بزنیم که سرحال و کاری است و گروه تشکیل میدهد و تمرین میکند؟ چرا کسی از پایور به خاطر ردیفهایی که ساخت و پرداخت تشکر نمیکند و دوازده میلیون تومان به او پول نمیدهند؟ (پایور فقط یک مثال است، وگرنه فرامز پایور که به عنوان چهرهی ماندگار انتخاب شده است تازه نمونهی خوب ماجراست! ) چرا وقتی استاد شجریان ریهی خود را جراحی کرد، این برنامههای تجلیل وجود نداشت؟ توضیح۲ مگر تعداد نویسندگان و پژوهشگران ما کمتر از تعداد این به اصطلاح ورزشکاران است؟ اگر به جثهی نحیف و ظریف هنرمندان و پژوهشگران نگاه میکنید و آن را با جثهی عظیم و باشکوه ورزشکاران مردان آهنین میسنجید، خوب است به شما یادآوری کنم که بیایید جثه و اندازهی مغز و روح و ادراک این دو گروه را قیاس کنیم! مگر جثه باعث افتخار است؟ و اگر هست، چرا معلومات نباشد؟ من نمیگویم از ورزشکاران تجلیل نشود، اما وقتی از کسانی که در طول سال فقط با خوردن» و «وزنه زدن» سر و کار داشتهاند اینطور تجلیل میشود، چرا نباید از کسانی که سالهای خودشان را با تحقیق و پژوهش و خلق آثار هنری و تدریس و تدقیق در دقیقهها و ... میگذارنند تجلیل شود؟ مگر نه این است که جامعهی سالم به چنین تعادلی نیاز دارد؟ و باید در همهی عرصهها و به خصوص در «فرهنگ و هنر» چنین سرآمدان و بزرگانی مورد تشویق و تجلیل قرار بگیرند تا موجب انگیزش جوانتر ها شود؟
هنری را (که در مورد موسیقی ایرانی گاهی با شدت و گاهی با ضعف دنبال میشود) با شما در میان بگذارم. ادعای من در این نوشتار این است که موسیقی ایرانی علیرغم فعالیتهای چشمگیر هنرمندان در سالی که گذشت، و بسیاری از نوآوریها و تلاشهای جدیدی که رخ داد، گرچه بسیاری را شادمان کرد و سالی پر از موسیقی برای آنها بود، اما این "بسیاری" جزو همان شنوندههای همیشگی موسیقی ایرانی بودند، و همچنان این موسیقی نتوانسته است جایگاهی گسترده و درخور در میان اکثریت جوانان فارسی زبان باز کند.